גראָבן 1
‘to dig’
גראָבן 1
געגראָבן
'to dig'
(ᴠᴇʀʙ)
ETYMOLOGY
Got. graban, ON grafa, OE grafan, OS gi-graƀan, OHG graban; grubilōn, NHG graben; from PGmc ✱graban- 'to dig'; from PIE ✱gʰróbʰ-e-
{EWA 4, 568, Feist 218, Kroonen 2013: 185}
Vowel 13, Proto-Yiddish ✱a
WESTERN
Wer en Andern e Grub grobt, fallt selbst en'ein
Oyberland (West Transcarpathian)
grǭpst גראָבסט {WTCP, Budapest, Hutterer 1965: 135}
ix groːb איך גראָב {WTCP, Dunajská Streda, 47179}
groːb {WTCP, Vác, 47197}
CENTRAL
Unterland (East Transcarpathian)
ər tiˑcəx dɩ nuoz grubm ער טוט זיך די נאָז גראָבן {ETCP, near Sighet, 47228}
grupcəx dɩ nuəz גראָבט זיך די נאָז {ETCP, Mukachevo, 48226}